Soumaya Aliouix

In het kort

Social worker, founder Girls Forward 
32  jaar
Geboren in Amsterdam

Bio

Soumaya zegt zelf dat ze als Amsterdammer geboren is om te investeren in jonge vrouwen die voorbijgaan aan hun power door soms een emotionele verstrengeling door bepaalde gebeurtenissen. Ze is als Social Worker actief als meidenveldwerker voor De Volksbond Streetcornerwork en medeoprichter van Girls Forward, een preventieve organisatie in Amsterdam die zich inzet voor meiden in de leeftijd van 14 tot 20 jaar. Diversiteit en inclusie zijn onverbrekelijk verbonden aan hun visie en missie. Deze passie en wilskracht is ontstaan door haar moeder die zelf 20 jaar maatschappelijk werker is geweest en voor onder andere De Marokkaanse Vrouwen Vereniging heeft gewerkt in Amsterdam. Als kind betrok haar moeder Soumaya al veel in haar werk. Haar moeder was een alleenstaande vrouw van drie kinderen maar liet zich daardoor absoluut niet weerhouden in haar professionele groei.

“Mijn moeder is mijn superheldin, mijn inspiratie! Het is mijn drijfveer om haar mooie werk voor te zetten.”

- Soumaya Alioui

Amsterdamse 

“Om te beginnen is het mijn Amsterdamse dialect die mij natuurlijk typisch Amsterdammer maakt. Daar is geen ontkomen aan. Ik ben opgegroeid tussen zoveel nationaliteiten en culturen in Amsterdam waardoor ik veel kennis heb van de verschillende culturele normen en waarden. Amsterdam is zo levendig, Oost is wel mijn favoriet. De meeste mensen zijn ontvankelijk en in voor een praatje over de buurt, het eten of actuele gebeurtenissen, anders dan in dorpen waar ze nogal sceptisch en snel gechoqueerd zijn van alles wat ‘anders’ is. Hier in Amsterdam ben ik nergens van onder de indruk, ik bedoel alles kan hier gewoon, nee, ook niet onder de indruk van de halfnaakte billenman die op rollerskates door de stad racet (mijn kids moeten wel hun ogen dicht doen).”

50 jaar migratie

“Ik ben mijn opa dankbaar dat hij naar Nederland is gekomen als Marokkaanse arbeider. Hij kwam in 1969 alleen naar Nederland en werkte in verschillende fabrieken zoals Conservenfabriek Peter Verburg waar hij witte kool verwerkte tot zuurkool in Noord-Scharwoude. Hij verbleef samen met andere gastarbeiders in een bedrijfspension. Na drie jaar had hij recht op gezinshereniging en had in 1970 zijn vrouw en zijn vijf kinderen van Marokko naar Nederland gebracht in Broek op Langedijk, waar later zijn zesde kind werd geboren. Ik waardeer en bewonder het harde werk van alle gastarbeiders die naar Nederland zijn gekomen voor een betere toekomst voor hun kinderen en kleinkinderen. Ik zet me daarom graag op een positieve manier in voor onze samenleving om zo te blijven investeren in de komende generaties.”

 

 

Social